Ελευθερος και μαγεμενος ερπετολογος

Ερπετολογικές φωτογραφίες

2010-08-09T11:18:00.000-07:00

Τι ερπετολόγος θα ήμουν αν δε δημοσίευα αυτές τις δυο όμορφες ερπετολογικές φωτογραφίες που τράβηξα πρόσφατα;
Απολαύστε...

Στοῦ Κεμάλ τό Σπίτι

2010-05-19T03:49:00.000-07:00

Το κείμενο που δόθηκε στις απολυτήριες εξετάσεις Γ' τάξης του ημερήσιου γενικού Λυκείου.
Ένα όμορφο κείμενο που απλά αντιγράφω εδώ.

ΚΕΙΜΕΝΟ: Γιώργου Ιωάννου
Στοῦ Κεμάλ τό Σπίτι

Δέν ξαναφάνηκε ἡ μαυροφορεμένη ἐκείνη γυναίκα, πού ἐρχόταν στό κατώφλι μας κάθε χρονιά, τήν ἐποχή πού γίνονται τά μοῦρα, ζητώντας μέ εὐγένεια νά τῆς δώσουμε λίγο νερό ἀπ’ τό πηγάδι τῆς αὐλῆς. Ἔμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηροῦσε ὅμως πάνω της ἴχνη μιᾶς μεγάλης ἀρχοντικῆς ὀμορφιᾶς. Καί μόνο ὁ τρόπος πού ἔπιανε τό ποτήρι, ἔφτανε γιά νά σχηματίσει κανείς τήν ἐντύπωση πώς ἡ γυναίκα αὐτή στά σίγουρα ἦταν μιά ἀρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω τό ποτήρι, ποτέ δέν παρέλειπε νά μᾶς πεῖ στά τούρκικα τήν καθιερωμένη εὐχή, πού μπορεῖ νά μήν καταλαβαίναμε ἀκριβώς τά λόγια της, πιάναμε ὅμως καλά τό νόημά της: «Ὁ Θεός νά σᾶς ἀνταποδώσει τό μεγάλο καλό». Ποιό μεγάλο καλό; Ἰδέα δέν εἴχαμε.
Καθόταν ἥσυχα γιά ὥρα πολλή στό κατώφλι τῆς αὐλῆς, κι ἀντί νά κοιτάζει κατά τό δρόμο ἤ τουλάχιστο κατά τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ1, αὐτή στραμμένη ἔριχνε κλεφτές ματιές πρός τό δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε ἔκλεινε τά μάτια καί τό πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ὀνόματα παράξενα. Ἐμεῖς, πάντως, δέν παραλείπαμε νά τῆς δίνουμε μοῦρα ἀπ’ τήν ντουτιά2, ὅπως ἄλλωστε δίναμε σ’ ὅλη τή γειτονιά καί σ’ ὅποιον περαστικό
μᾶς ζητοῦσε. Ἡ ξένη τά ἔτρωγε σιγανά, ἀλλά μέ ζωηρή εὐχαρίστηση. Δέ μᾶς φαινόταν παράξενο πού τῆς ἄρεζαν τά μοῦρα μας τόσο πολύ. Τό δέντρο μας δέν ἦταν ἀπό τίς συνηθισμένες μουριές, ἀπ’ αὐτές πού κάνουν ἐκεῖνα τά ἄνοστα νερουλιάρικα μοῦρα. Τό δικό μας ἔκαμνε κάτι μεγάλα, ξινά σά βύσσινα, καί πολύ κόκκινα στό χρώμα. Ἦταν δέντρο παλιό καί τεράστιο, τά κλαδιά του ξεπερνοῦσαν τό δίπατο σπίτι μας. Μοναχά ἕνα κακό εἶχε· τά φύλλα του ἦταν σκληρά καί οἱ μεταξοσκώληκές μου δέν μπορούσαν νά τά φᾶνε. Ἦταν, πάντως, δέντρο φημισμένο σ’ ὅλο τό Ἰσλαχανέ3 κι ἀκόμα πιό πέρα.
Τήν πρώτη φορά πού εἶχε καθίσει ἡ ἄγνωστη γυναίκα στό κατώφλι μας, δέ σκεφτήκαμε νά τῆς προσφέρουμε μοῦρα, ὅμως σέ λίγο μᾶς ζήτησε ἡ ἴδια λέγοντας πώς ἤθελε νά φυτέψει τό σπόρο τους στόν μπαχτσέ4 της. Ἔφαγε μερικά καί τά ὑπόλοιπα τά ἔβαλε σ’ ἕνα χαρτί καί ἔφυγε καταχαρούμενη.
Τή δεύτερη φορά θά ἦταν κατά τό τριάντα ὀχτώ, δυό χρόνια, πάντως, μετά τήν πρώτη, δέν ἔβαλε μοῦρα στό χαρτί. Κάθισε καί τά ἔφαγε ἕνα ἕνα στό κατώφλι. Φαίνεται πώς ὁ σπόρος ἀπ’ τά προηγούμενα εἶχε ἀποδώσει, ἀλλά γιά νά δώσει καί μοῦρα ἔπρεπε, βέβαια, νά περάσουν χρόνια. Τό δέντρο αὐτό, ὅπως ὅλα τά δέντρα πού μεγαλώνουν σιγά, ζεῖ πολλά χρόνια καί ἀργεῖ νά καρπίσει.
Ἡ γυναίκα ξαναφάνηκε καί τόν ἑπόμενο χρόνο, λίγο πρίν ἀπ’ τόν πόλεμο. Ὅμως τή φορά αὐτή τῆς προσφέραμε νερό ἀπ’ τή βρύση. Ἀρνήθηκε νά πιεῖ τό νερό. Μόλις τό ἔφερε στό στόμα, μᾶς κοίταξε στά μάτια καί μᾶς ἔδωσε πίσω τό γεμάτο ποτήρι. Ἐπειδή τήν εἴδαμε πολύ ταραγμένη, θελήσαμε νά τῆς ἐξηγήσουμε. Ὁ σιχαμένος σπιτονοικοκύρης μας εἶχε διοχετεύσει τό βόθρο τοῦ σπιτιοῦ στό βαθύ πηγάδι. «Τώρα πού σᾶς ἔφερα τό νερό στίς κουζίνες σας, δέ σᾶς χρειάζεται τό πηγάδι», μᾶς εἶχε πεῖ. Ἡ γυναίκα βούρκωσε, δέ μᾶς ἔδωσε ὅμως καμιά ἐξήγηση γιά τήν τόση λύπη της. Γιά
νά τήν παρηγορήσουμε τῆς δώσαμε περισσότερα μοῦρα κι ἡ γιαγιά μου τῆς εἶπε κάτι πού τήν ἔκανε νά τιναχτεῖ: «Θά σοῦ
τά ἔβαζα σ’ ἕνα κουτί, ἀλλά δέ βαστᾶνε γιά μακριά». Καί πράγματι εἴχαμε ἀρχίσει κάτι νά ὑποπτευόμαστε. Τήν ἄλλη φορά εἴδαμε, πώς μόλις ἔφυγε ἀπό μᾶς, πῆγε δίπλα στοῦ Κεμάλ τό σπίτι, ὅπου τήν περίμενε μιά ὁμάδα ἀπό τούρκους προσκυνητές, πού κοντοστέκονταν στό πεζοδρόμιο. Ἐμεῖς ὥς τότε θαρρούσαμε πώς εἶναι καμιά τουρκομερίτισσα δικιά μας, ἀπ’ τίς πάμπολλες ἐκεῖνες, πού δέν ἤξεραν λέξη ἑλληνικά, μιά καί ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν εἶχε γίνει με βάση τή θρησκεία καί ὄχι τή γλώσσα. Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή στήν ἀρχή μᾶς τάραξε. Δέ μᾶς ἔφτανε πού είχαμε δίπλα μας τοῦ Κεμάλ τό σπίτι, σά μιά διαρκῆ ὑπενθύμιση τῆς καταστροφῆς, θά εἴχαμε τώρα καί τούς τούρκους νά μπερδουκλώνονται πάλι στά πόδια μας; Καί τί ἀκριβῶς ἤθελε ἀπό μᾶς αὐτή ἡ γυναίκα; Πάνω σ’ αὐτό δέν ἀπαντήσαμε, κοιταχτήκαμε ὅμως βαθιά ὑποψιασμένοι. Καί τά ἑπόμενα λόγια μας ἔδειχναν πώς ἡ καρδιά μας ζεστάθηκε κάπως ἀπό συμπάθεια κι ἐλπίδα. Εἴχαμε κι ἐμεῖς ἀφήσει σπίτια κι ἀμπελοχώραφα ἐκεῖ κάτω.
Ἡ τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τόν πόλεμο. Ἐμεῖς καθόμασταν πιά σέ ἄλλο σπίτι, λίγο παραπάνω, ὅμως τήν εἴδαμε μιά μέρα νά κάθεται κατατσακισμένη στό κατώφλι τοῦ παλιοῦ σπιτιοῦ μας. Ὁ πρῶτος πού τήν εἶδε, ἦρθε μέσα καί φώναξε: «ἡ τουρκάλα!» Βγήκαμε στά παράθυρα καί τήν κοιτάζαμε μέ συγκίνηση. Παραλίγο νά τήν καλέσουμε ἀπάνω στό σπίτι ⎯τόσο μᾶς εἶχε μαλακώσει τήν καρδιά ἡ ἐπίμονη νοσταλγία της. Ὅμως αὐτή κοίταζε ἀκίνητη τήν κατάγυμνη αὐλή καί τό ἔρημο σπίτι. Μιά ἰταλιάνικη μπόμπα6 εἶχε σαρώσει τήν ντουτιά κι εἶχε ρημάξει τό καλοκαμωμένο ξυλόδετο σπίτι, χωρίς νά καταφέρει νά τό γκρεμίσει.
Δέν τήν ξανάδαμε ἀπό τότε. Ἦρθε – δέν ἦρθε, ἄγνωστο. Ἄλλωστε καί νά ’ρχότανε δέ θά ’βρισκε πιά τό κατώφλι μέ τό ἀφράτο μάρμαρο γιά νά ξαποστάσει. Τό σπίτι εἶχε ἀπό -----καιρό παραδοθεῖ σέ μιά συμμορία ἐργολάβων καί στή θέση του ὑψώθηκε μιά πολυκατοικία ἀπ’ τίς πιό φρικαλέες. Τώρα ἑτοιμάζονται νά τήν γκρεμίσουν οἱ γελοῖοι. Ποιός ξέρει τί μεγαλεπήβολο σχέδιο συνέλαβε πάλι τό πονηρό μυαλό τους.
Ἄν γίνει αὐτό, θά παραφυλάγω νύχτα μέρα, ἰδίως ὅταν τό σκάψιμο θά ἔχει φτάσει στά θεμέλια, κι ἴσως μπορέσω νά ἐμποδίσω ἤ τουλάχιστο νά καθυστερήσω τό χτίσιμο τοῦ νέου ἐξαμβλώματος7. Τήν προηγούμενη φορά εἶχε βρεθεῖ ἐκεῖ στά βάθη ἕνα θαυμάσιο ψηφιδωτό, πού ἄρχιζε ἀπ’ τό οἰκόπεδο τοῦ δικοῦ μας σπιτιοῦ καί συνεχιζόταν πρός τό σπίτι τοῦ Κεμάλ. Τό ψηφιδωτό αὐτό οἱ δασκαλεμένοι ἐργάτες τό σκεπάσανε γρήγορα γρήγορα γιά νά μήν τούς σταματήσουν οἱ ἁρμόδιοι. Πάντως, τίς ὧρες πού τό ἔβλεπε τό φῶς τοῦ ἥλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια ἀπ’ τήν ἔκθαμβη γειτονιά. Ὅλοι μιλούσανε γιά τήν ὀμορφιά καί τήν παλιά δόξα, μά ἀνάμεσα στά δυνατά λόγια καί τίς φωνές, ἄκουσα μιά γριά νά σιγολέει: «Στό σπίτι αὐτό καθόταν ἕνας μπέης, πού εἶχε μιά κόρη σάν τά κρύα τά νερά. Κυλιόταν κάτω, ὅταν φεύγανε, φιλοῦσε τό κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δέν ματαεῖδα».

----------
1. τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ· πρόκειται για το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, όπου σήμερα στεγάζεται το τουρκικό προξενείο.
2. ντουτιά· η συκομουριά
3. Ἰσλαχανέ· περιοχή της Θεσσαλονίκης (τουρκ. σωφρονιστήριο)
4. μπαχτσέ· περιβολάκι
6. Μιά ἰταλιάνικη μπόμπα· αναφέρεται στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο (1940-1941)

Καθαρή και ένοχη συνείδηση

2009-05-18T07:24:00.000-07:00

Aντιγράφω το παρακάτω κείμενο από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Bert Hellinger (Η κρυφή συμμετρία της αγάπης)

Ο Bert Hellinger είναι ο άνθρωπος που επινόησε τη θεραπευτική μέθοδο ψυχοθεραπείας γνωστή ως "Συστημικής αναπαράστης"
(systemic constellation)
Αντιγράφω...

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τι κάνουν οι άνθρωποι για να έχουν μια καθαρή ή ένοχη συνείδηση διαπιστώνουμε πως η συνείδηση δεν είναι αυτό που έχουμε οδηγηθεί να πιστεύουμε. Βλέπουμε ότι¨

* Μια καθαρή ή ένοχη συνείδηση έχει πολύ λίγο να κάνει με το καλό και το κακό.Οι χειρότερες αγριότητες και αδικίες έχουν διαπραχθεί με καθραή συνείδηση, ενώ νοιώθουμε κάπως ένοχοι κάνοντας καλό, όταν παρακκλίνει από αυτό που οι άλλοι περιμένουν από εμάς. Ονομάζουμε τη συνείδηση εκείνη, που βιώνουμε ως ενοχή ή αθωότητα, προσωπική συνείδηση.

Το ανήκειν απαιτεί τον αποκλεισμό όσων είναι διαφορετικοί.

Όταν η συνείδηση, που λειτουργεί στην υπηρεσία του ανήκειν, μας ενώνει τον ένα με τον άλλο σε μια ομάδα, μας οδηγεί επίσης στο να αποκλείσουμε αυτούς που είναι διαφορετικοί και να τους αρνηθούμε το δικαίωμα του μέλους. που διεκδικούμε για τους ίδιους. Τότε γινόμαστε τρομακτικοί γι' αυτούς. Η συνείδηση που είναι ο φύλακας για το ανήκειν μας οδηγεί να κάνουμε σε όσους διαφέρουν εκείνο που φοβόμαστε ως τη χειρότερη συνέπεια της ενοχής - να τους αποκλείσουμε Ενώ όμως τους συμπεριφερόμαστε με άσχημο τρόπο έχοντας καθαρή τη συνείδησή μας, έτσι και εκείνοι με τη σειρά τους μας συμπεριφέρονται άσχημα στο όνομα της συνείδησης της δικής τους ομάδας. Η συνείδηση που προστατεύει το ανήκειν απαγορεύει το κακό ανάμεσα στα μέλη της ομάδας, αίρει όμως την απαγόρευση αυτή σε ότι αφορά σ' όσους βρίσκονται εκτός της ομάδας αυτής. Κάνουμε έτσι στους άλλους με καθαρή συνείδηση αυτό που η συνείδησή μας απαγορεύει να κάνουμε στα μέλη της δικής μας ομάδας. Στο πλαίσιο των θρησκευτικών φυλετικών και εθνικώς συγκρούσεων, η άρση των απαγορεύσεων για το κακό που η συνείδηση επιβάλλει ανάμεσα στην ομάδα, επιτρέπει στα μέλη της ομάδας αυτής να διαπράξουν με καθαρή συνείδηση αγριότητες ή ακόμα και φόνο ενάντια άλλων, που ανήκουν σε διαφορετικές ομάδες.
Έτσι η ενοχή και η αθωότητα δεν ταυτίζονται με το καλό και το κακό. Μπορούμε να κάνουμε καταστροφικά ή άσχημα πράγματα, έχοντας καθαρή τη συνείδησή μας, όταν εξυπηρετούν της ανάγκες για την επιβίωσή μιας ομάδας. Αντίθετα μπορεί να προβούμε σε θετικές ενέργειες με ενοχική συνείδηση, όταν αυτές οι πράξεις θέτουν σε αμφισβήτηση την συμμετοχή μας στις ίδιες αυτές ομάδες.

Bert Hellinger

Ο ορθολογιστής, ο πιστός και η συνείδηση

2009-03-18T07:07:00.000-07:00

Έμαθα πρόσφατα γι' αυτό το θέμα της "συνείδησης". Η συνείδηση είναι αυτό το αίσθημα που μας κρατάει στην ομάδα, που μας κάνει να "ανήκουμε" και κάθε σκέψη προς την ομάδα δημιουργεί "καλή συνείδηση", κάθε σκέψη που μας απομακρύνει από την ομάδα μας δημιουργεί "κακή συνείδηση". Η συνείδηση δεν έχει να κάνει με το "καλό" και το "κακό", αλλά με την αίσθηση του "ανήκω". Η συνείδηση είναι αυτή που οδηγεί τον στρατιώτη στο να σκοτωθεί για την πατρίδα του και είναι συχνά πιο δυνατή από την πραγματικότητα την ίδια.

Ο ορθολογιστής ρωτάει: υπάρχει άραγε ο θεός για να τον πιστέψω ή όχι;
Ο πιστός του απαντά ότι για αυτόν το θέμα δεν είναι αυτό, αλλά το "ποιος είναι αυτός ο ίδιος". Κοιτάζει τον εαυτό του και αισθάνεται καλύτερα πιστεύοντας.
Νόμιζα ότι ο πιστός είναι απλά αφελής, αλλά βλέπω τώρα ότι δεν είναι έτσι. Ο πιστός, όπως κάθε άνθρωπος, θέλει να "ανήκει", πιθανά οι γονείς του ήταν πιστοί, ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που του έδειξαν την αγάπη τους και αν αυτός τώρα απορρίψει τις αξίες τους θα είναι σα να τους προδίδει. Γι αυτόν είναι σημαντικότερο να μη προδώσει τους γονείς του, να ανήκει στην οικογένειά του και στο περιβάλλον του, παρά να ασχοληθεί με το τι υπάρχει πραγματικά.
(καμία κατηγορία - τσατίζομαι μόνο με τον μηχανισμό εξουσίας που χειρίζεται αυτούς τους ανθρώπους και βάζει χέρι στην κοινωνία μας)

Είναι όντως μεγαλειώδες

2008-12-24T06:27:00.000-08:00

Πριν από 2008 χρόνια γεννήθηκε ο Χριστός μας, από μια παρθένα, φυσικά αφού ήταν στην πραγματικότητα ο γιος του θεού.
Ο θεός έχει γιο και όταν ο Χριστός πέθανε ο μπαμπάς του τον πήρε στον ουρανό, στο σπίτι τους. Παιδί του είναι, εσείς δε θα φροντίζατε για τα παιδιά σας (δικό μου το σχόλιο) μπορεί τα ψάρια να μη νοιάζονται για τα παιδιά τους, αλλά όχι οι άνθρωποι ή οι θεοί.
Δε ξέρω αν έχουμε όλοι καταλάβει το μεγαλείο αυτού του πράγματος... και μη το κοροϊδεύετε, μπορεί να σας μοιάζει με μυθολογία μιας άλλης εποχής, αλλά δεν είναι. Διδάσκετε στα σχολεία σήμερα μετά το μάθημα της φυσικής, αντί για επαγγελματικό προγραμματισμό και σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.
Ας το πάρουμε λοιπόν στα σοβαρά, το πράγμα είναι μεγαλειώδες!

Focus

2008-11-25T02:31:00.000-08:00

Focus: http://www.youtube.com/watch?v=Wlit1Ga4a30

Άντε δείτε και αυτά: http://viscog.beckman.uiuc.edu/djs_lab/demos.html
by Daniel J. Simons

Γατάκια και σκυλάκι

2008-07-29T12:33:00.000-07:00

Ελέφαντας

2008-06-27T12:06:00.000-07:00

Διαβάζω αυτό το υπέροχο βιβλίο του Jorge Bucay: "Να σου πω μια Ιστορία" και σας αντιγράφω την παρακάτω ιστορία με τίτλο "Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας":

"Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!"
"Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός.
"Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ."
Ο Χονδρός κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ' εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:
"Να σου πω μια ιστορία..."
Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται.

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...
¨Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ' ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι ή αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσε αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει;
Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε γιατί ήταν δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"
Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα – ευτυχώς για μένα – ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν' ανακαλύψει την απάντηση.
Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ' ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ' όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου, μια μέρα, μια φρικτή ημέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...
"Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.
Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν ήμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ. Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω"
Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα που επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι' αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι.
Όταν μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε
"Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω"
Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση, Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε:
"Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.
Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή... Με όλη σου την ψυχή!"